Φαίνεται πως επιβεβαιώνει η επιστήμη την βιβλική περιγραφή για το πέρασμα του Ισραήλ από την Ερυθρά Θάλασσα

Την περασμένη Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010, το «Βήμα» ανέφερε σε άρθρο με τίτλο, «Οι ισχυροί άνεμοι ‘χώρισαν στα δύο’ την Ερυθρά Θάλασσα για το Μωυσή»  ότι τελικά μπορεί όντως να άνοιξαν τα νερά της Ερυθράς Θάλασσας για να περάσει ανάμεσά τους ο Μωυσής και ο λαός Ισραήλ.

Αυτό που η Βίβλος περιγράφει ως θαύμα φαίνεται πως σήμερα μπορεί να εξηγηθεί από την επιστήμη, σύμφωνα με μελέτη Aμερικανών επιστημόνων.  Η έρευνα, υπό τον Καρλ Ντριούς του Εθνικού Κέντρου Ατμοσφαιρικών Ερευνών (NCAR) και του πανεπιστημίου του Κολοράντο των ΗΠΑ, δείχνει ότι ένας ισχυρός ανατολικός άνεμος με ταχύτητα 100 χλμ/ώρα, που φυσούσε όλη τη νύχτα, μπορεί να απώθησε τα νερά ύψους περίπου δύο μέτρων, σε ένα σημείο όπου ο ποταμός Νείλος, σε κάποια καμπή του με σχήμα U, πιστεύεται ότι ενωνόταν με μια παράκτια λιμνοθάλασσα. Υπολογιστικές προσομοιώσεις δείχνουν ότι είναι εφικτό οι δυνατοί άνεμοι να παραμέρισαν τα νερά και να δημιούργησαν μια «γέφυρα» ξηράς σε μια περιοχή, από όπου οι Ισραηλίτες κατάφεραν, περπατώντας πάνω σε λασπωμένο αλλά ασφαλές έδαφος, να φτάσουν απέναντι, καθ'οδόν προς τη Γη της Επαγγελίας. Με τον τρόπο αυτό, είναι δυνατό να δημιουργήθηκε μια στενή χερσαία δίοδος, που έκλεισε ξανά μόλις ο άνεμος κόπασε (πνίγοντας τον αιγυπτιακό στρατό που καταδίωκε τους Ισραηλίτες). H «γέφυρα» αυτή εκτιμάται ότι είχε μήκος 3-4 χλμ. και πλάτος 5 χλμ. και παρέμεινε «ανοικτή» επί τέσσερις ώρες τουλάχιστον.

Η νέα μελέτη αποτελεί τμήμα μιας ευρύτερης έρευνας του Αμερικανού επιστήμονα σχετικά με τις επιπτώσεις των ανέμων στα βάθη των υδάτων. Η έρευνα για την Εξοδο βασίζεται σε ανακατασκευή των πιθανών τοποθεσιών και βαθών των πλωτών διαύλων στο δέλτα του ποταμού Νείλου, που έχουν μεταβληθεί σημαντικά με το πέρασμα του χρόνου, εκτιμώντας ότι στην πραγματικότητα ήταν μέσω αυτού του σημείου και όχι της σημερινής Ερυθράς Θάλασσας, όπου πέρασαν οι Ισραηλίτες.

«Ο διαχωρισμός των υδάτων μπορεί να κατανοηθεί μέσω της δυναμικής των υγρών. Ο άνεμος μετακινεί το νερό με τρόπο σύμφωνο με τους φυσικούς νόμους, δημιουργώντας ένα ασφαλές πέρασμα ανάμεσα στο νερό και μετά επιτρέπει ξανά στο νερό να εισβάλει και να καλύψει το πέρασμα» δήλωσε ο Ντριούς. Όπως επισημαίνει ο Jeffrey Zweerink  στο μπλόγκ του υπάρχουν στοιχεία, που μια περεταίρω ολοκληρωμένη μελέτη θα μπορούσε να φέρει στο φως:

Πρώτον, η ακριβής διαδρομή της εξόδου των Ισραηλιτών είναι ακόμα άγνωστη. Ερευνητές της Βιβλικής Αρχαιολογίας και Αιγυπτιολόγοι συζητούν ακόμη για αρχαίες τοποθεσίες και ονόματα που αναφέρονται στο 14^ο κεφάλαιο του βιβλίου της Εξόδου και για τα νερά της Ερυθράς Θάλασσας. Αν η έξοδος όντως έγινε μέσω αυτής της περιοχής θα πρέπει εκεί να ψάξουμε για χειροποίητα αντικείμενα που θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν την κίνηση μιας μεγάλης ομάδας ανθρώπων όπως και υπόλοιπα από την καταστροφή μιας αρχαίας στρατιωτικής δύναμης (άρματα, λόγχες, κ.λπ.).

Δεύτερον, η εξεύρεση «φυσικής εξήγησης» για τον χωρισμό των υδάτων στην Ερυθρά Θάλασσα με κανένα τρόπο δεν μειώνει τη θαυματουργή φύση του γεγονότος. Στη Βίβλο συναντάμε τριών κατηγοριών θαύματα: θαύματα υπερβατικά, θαύματα μετασχηματισμού και θαύματα διατήρησης. Τα υπερβατικά θαύματα απαιτούν δράση πέρα από τους νόμους της Φυσικής (όπως π.χ. η ανάσταση ή η παρθενική γέννηση) και είναι αυτό το είδος που κάνει τους περισσότερους να σκέφτονται για «θαύμα». Ωστόσο, πολλά (αν όχι τα περισσότερα) από τα θαύματα της Βίβλου δεν παραβιάζουν τους νόμους της Φυσικής. Ο χωρισμός των υδάτων στην Έξοδο αποτελεί ένα καλό παράδειγμα τέτοιου θαύματος. Διαβάζοντας το κείμενο, διαπιστώνουμε ότι ο Θεός χρησιμοποίησε έναν ισχυρό ανατολικό άνεμο που φυσούσε όλη τη νύχτα για να σαρώνει τη θάλασσα προς τα πίσω. Έτσι διαφαίνεται, πώς οι επιστήμονες βρήκαν εξήγηση για το πώς το θαύμα θα μπορούσε να έχει συμβεί. Κανείς όμως δεν μπορεί να αρνηθεί τη θαυματουργή φύση του γεγονότος, διότι είναι ένα σπάνιο περιστατικό που συνέβη ακριβώς τη στιγμή που οι Ισραηλίτες χρειάστηκαν οδό διαφυγής.

Χρειάζεται Δημιουργό το Σύμπαν για να υπάρχει;

Χθες το ΒΗΜΑ είχε άρθρο με τίτλο «Το Σύμπαν δεν χρειαζόταν Δημιουργό», επισημαίνοντας ότι ο διάσημος βρετανός επιστήμονας, Stephen Hawking, ασπάζεται τελικά την άποψη ότι κοσμολογία και πίστη στο Δημιουργό είναι ασυμβίβαστες:  «Είχε ανάγκη το Σύμπαν από έναν Δημιουργό; Οχι» απαντά ο Χόκινγκ στο βιβλίο του με τίτλο «Το Μεγάλο Σχέδιο», αποσπάσματα του οποίου δημοσιεύθηκαν στους «Τimes» του Λονδίνου. «Το Σύμπαν δεν είχε ανάγκη το 'χέρι' του Θεού για να δημιουργηθεί και το Μπιγκ Μπανγκ υπήρξε αναπόφευκτο αποτέλεσμα των νόμων της φυσικής, υποστηρίζει στο νέο του βιβλίο ο Στίβεν Χόκινγκ. Σε αυτό ο πιο διακεκριμένος επιστήμονας της Bρετανίας αναθεωρεί παλαιότερες θέσεις του και λέει τώρα ότι η επιστήμη της κοσμολογίας και η θεολογία δεν είναι συμβατές. Ο παραπληγικός επιστήμονας γράφει ότι η σύγχρονη φυσική δεν αφήνει καμία θέση για τον Θεό στη δημιουργία του Σύμπαντος, ακολουθώντας τα 'βήματα' του δαρβινισμού που απάλλαξε τη σφαίρα της βιολογίας και της εξέλιξης από την ανάγκη κάποιου 'Δημιουργού'».

Είναι αρκετά νωρίς να κάνει κανείς σχόλια επάνω σ΄αυτή τη διαπίστωση του Χόκινγκ (το βιβλίο του θα αρχίσει να πωλείται από την επόμενη Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου) αλλά ήδη έχει δημιουργηθεί ντόρος στα μέντια για την «ανακάλυψη» αυτή. Θα επανέλθουμε στο θέμα αργότερα.

Στο βιβλίο του «Τα Όρια της Επιστήμης» ο Peter Medawar, ο λαμπρός επιστήμονας της Οξφόρδης που απέκτησε το Νόμπελ Ιατρικής για την εργασία του στην ανοσολογία, γράφει: «Η επιστήμη είναι ασύγκριτα το πιο πετυχημένο επιχείρημα» της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα. Αλλά, κάνει μια σημαντική διάκριση ανάμεσα σε αυτά που αποκαλεί «υπερβατικά» ερωτήματα, τα οποία πρέπει να απαντηθούν από τη θρησκεία και την μεταφυσική, και ερωτήματα σε σχέση με την οργάνωση και τη δομή του υλικού σύμπαντος.

Τι γίνεται με το ζήτημα του Θεού; Υπάρχει σκοπός στο σύμπαν; Ο Medawar επισημαίνει ότι οι επιστήμονες πρέπει να είναι προσεκτικοί σε ότι αφορά διακηρύξεις αυτοπεποίθησης και δογματικές υπερεκτιμήσεις επειδή εύκολα μπορεί να χάσουν την εμπιστοσύνη του κοινού. Αν και ορθολογιστής, καθ΄ ομολογία του, ο Medawar είναι σαφής σ΄ αυτό το θέμα: «Το ότι πράγματι υπάρχει όριο στην επιστήμη είναι αρκετά πιθανό επειδή υπάρχουν θέματα στα οποία η επιστήμη δεν μπορεί να προσφέρει απάντηση, και καμιά δυνατή περαιτέρω εξέλιξή της δεν θα μπορούσε να την εξουσιοδοτήσει να απαντήσει. ... Έχω κατά νου ερωτήματα όπως: Πώς έγιναν τα πάντα; Για ποιό λόγο είμαστε όλοι εδώ; Ποιό είναι το νόημα της ζωής; Ο δογματικός θετικισμός – σήμερα κάπως ξεπερασμένος – θα απέρριπτε τέτοια ερωτήματα ως μη-ερωτήματα ή ψευτο-ερωτήματα που μόνο ευκολόπιστοι μπορούν να θέσουν και μόνο τσαρλατάνοι ισχυρίζονται πως είναι σε θέση να απαντήσουν».

Το θέμα είναι σημαντικό: Η επιστήμη δεν μπορεί να πει αν υπάρχει Θεός ή όχι. Δεν μπορεί να μας πει γιατί είμαστε εδώ (αν και, όπως ο Hawking φαίνεται τώρα να έχει ανακαλύψει, μπορεί να υπάρχουν κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες για το πώς αυτό συνέβει). Σε θέματα που αφορούν ένα νοήμα, έναν σκοπό ή αξίες, η επιστήμη είναι ανήμπορη να απαντήσει. Και αυτό δεν σημαίνει κριτική στην επιστήμη - απλά είναι η αναγνώριση πως υπάρχουν κάποια όρια στη ικανότητά της. Οι διακήρυξη του Hawking δεν είναι χαρακτηριστική για την επιστήμη στο σημείο αυτό, καθώς οι περισσότεροι επιστήμονες έχουν επίγνωση των ορίων του κλάδου τους, και δεν βλέπουν προβλήματα να αναζητήσουν απαντήσεις αλλού, ειδικά όταν πρόκειται για τα μεγάλα ζητήματα της ζωής.

Η πίστη στο Θεό δεν είναι κάτι το παράλογο, αλλά διαθέτει έναν ειδικό και ισχυρό ορθολογισμό. Αντιπροσωπεύει ένα θαυμάσιο τρόπο για την αίσθηση των πραγμάτων.«Πιστεύω στον Χριστιανισμό», είπε ο C. S. Lewis, «όπως πιστεύω ότι ο ήλιος έχει ανατείλει - όχι μόνο επειδή τον βλέπω, αλλά επειδή μέσω αυτού βλέπω κάθετι άλλο».

Η ιστορικότητα του Ιησού: Υπάρχουν εξω-βιβλικές μαρτυρίες;

Αν και ακούγεται παράξενο, ορισμένοι κριτικοί αρνούνται ακόμα την ιστορικότητα του Ιησού. Ισχυρίζονται ότι η Καινή Διαθήκη, επειδή είναι προκατειλημμένη, δεν μπορεί να είναι αξιόπιστη. Συνεπώς, πώς μπορεί κανείς να καταλήξει αξιόπιστα στο συμπέρασμα ότι ο Ιησούς όντως υπήρξε ιστορικό πρόσωπο;

Πέρα από το άν η Καινή Διαθήκη είναι αξιόπιστη ή όχι, είναι πολλές οι μη-χριστιανικές πηγές που αναφέρονται στον Ιησού, περίπου την ίδια χρονική περίοδο με την Καινή Διαθήκη: Αρχαίοι ιστορικοί όπως ο Τάκιτος, ο Σουετόνιος, ο Ιώσηπος, ο Θαλλός, κυβερνητικά στελέχη όπως ο Πλίνιος ο Νεώτερος, ο αυτοκράτορας Τραϊανός, ο Αδριανός, εβραϊκές πηγές όπως το Ταλμούδ και το Toledoth Jeshu (= γενεαλογία του Ιησού), μη-εβραϊκές πηγές όπως ο Λουκιανός και ο Μαρά Βαρ Σεραπίων, γνωστικιστικές πηγές όπως το Ευαγγέλιο της Αλήθειας, τα Απόκρυφα του Ιωάννη, το Ευαγγέλιο του Θωμά, Πραγματεία περί Αναστάσεως, καθώς και πολλές άλλες χαμένες πηγές όπως οι Πράξεις του Πόντιου Πιλάτου και έργα του Φλέγοντα. Δέκα μη-χριστιανικές πηγές που αναφέρονται στον Ιησού, γράφτηκαν εντός 150 χρόνων από τη ζωή του. Αντιθέτως, μόνο εννέα πηγές αναφέρονται στον Τιβέριο Καίσαρα, τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα στην εποχή του Ιησού, μέσα στο ίδιο χρονικό διάστημα δηλαδή.

Οι πηγές αυτές δεν επιβεβαιώνουν απλώς την ύπαρξη του Ιησού, αλλά προσφέρουν επίσης πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με το ποιός ήταν ο Ιησούς, τι είδους ζωή έζησε κ.λπ. Μόνο από δέκα γνωστές μη-χριστιανικές πηγές που αναφέρονται πιο πάνω, οι ακόλουθες πληροφορείς σχετικά με τον Ιησού επιβεβαιώνουν την Καινή Διαθήκη, ότι δηλαδή:

• Έζησε κατά τη διάρκεια του Τιβέριου Καίσαρα. 
• Έζησε μια ενάρετη ζωή. 
• Ήταν θαυματουργός. 
• Είχε έναν αδελφό που ονομαζόταν Ιάκωβος. 
• Είχε την φήμη πως είναι ο Μεσσίας. 
• Σταυρώθηκε υπό τον Πόντιο Πιλάτο. 
• Σταυρώθηκε την παραμονή του εβραϊκού Πάσχα. 
• Σκοτάδι και ένας σεισμός συνέβηκαν κατά τον θάνατό του. 
• Οι μαθητές του πίστευαν ότι αναστήθηκε από τους νεκρούς. 
• Οι μαθητές του ήταν πρόθυμοι να πεθάνουν για την πίστη τους. 
• Ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε γρήγορα στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. 
• Οι μαθητές του αρνήθηκαν τους Ρωμαίους θεούς και λάτρευαν τον Ιησού ως Θεό.

Συνεπώς, ανεξάρτητα από το εάν ή όχι τα κείμενα της Καινής Διαθήκης είναι αξιόπιστα, υπάρχουν αρκετές μη-χριστιανικές πηγές που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη του Ιησού. Ως εκ τούτου, ο ισχυρισμός ότι ο Ιησούς ποτέ δεν υπήρξε πρέπει να θεωρηθεί ανυπόστατος.
 

Για περισότερες πληροφορίες, βλέπε: F.F. Bruce, καθηγητή Πανεπιστημίου του Manchester, «Η ιστορικότητα του Ιησού Χριστού», καθώς και την σχετική μονογραφία του ιδίου «Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης - Είναι άραγε αξιόπιστα;»

Τα θαύματα στη Βίβλο εξηγούνται επιστημονικά;

Ο μαθηματικός Hans Rohrbach στο δοκίμιό του «Η Επιστήμη και τα Θαύματα της Βίβλου» επισημαίνει ότι ναι μεν τα θαύματα της Βίβλου δεν μπορούν να εξηγηθούν επιστημονικά αλλά ούτε μπορούν και να αμφισβητηθούν, επειδή η «διπλή άρνηση» της μοντέρνας Φυσικής προσφέρει στον άνθρωπο ξανά την ελευθερία εκλογής που εκείνος είχε χάσει όσο η Σκέψη βρισκόταν φυλακισμένη μέσα σε μια αιτιοκρατική θεώρηση της Φύσης. Με την ελεύθερη βούληση που η επιστήμη προσφέρει στο σκεπτόμενο άνθρωπο σήμερα, εκείνος μπορεί να πει στον Θεό το «ναι» του ή το «όχι» του. Η προσωπική αυτή εκλογή του μεταμοντέρνου ανθρώπου δεν μπορεί να αναιρεθεί από την επιστήμη. Όποιος αποφάσισε να ζήσει με τον Θεό, πειραματίζεται, σύμφωνα με τον καθηγητή Rohrbach, την ευχάριστη επιβεβαίωση, πως οι σύγχρονες γνώσεις από την πλευρά της Φυσικής δεν στέκονται πια ενάντια στην πίστη του. Ο καθηγητής Hans Rohrbach καταλήγει στην εξής διαπίστωση:
«Έτσι ο Χριστιανός σήμερα, με βάση τις γνώσεις της νεότερης Φυσικής, δεν είναι μεν σε θέση να αποδείξει ότι η πίστη του βασίζεται στην αλήθεια, μπορεί όμως να είναι βέβαιος πως τίποτα δεν στέκεται αντίθετα σ' αυτή. Μόνο μια ιδεαλιστική θρησκευτική υπερηφάνεια θα μπορούσε να το θεωρήσει αυτό μια ασήμαντη επιβεβαίωση σ' έναν αιώνα όπου η ευρωπαϊκή αθεΐα, βαθειά ριζωμένη στον επιστημονικό υλισμό, οδήγησε την Ευρώπη σε τόσο βαθύ σκοτάδι».

Το δυστύχημα στον Κόλπο του Μεξικού, οι οικολογικές επιπτώσεις και τι μπορούμε εμείς να κάνουμε

Η ζημιά που προκλήθηκε από το δυστύχημα στην εξέδρα άντλησης πετρελαίου «Deepwater Horizon» της BP στον Κόλπο του Μεξικού στις 20 Απρίλη 2010, που κόστισε 11 ανθρώπινες ζωές, και μια ανεξέλεγκτη διαρροή πετρελαίου, αποτελεί τη μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή που προκλήθηκε από ατύχημα σε πετρελαιοπηγή μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με τις αμερικανικές αρχές, στην περιοχή έχουν διαρρεύσει περί τα 780 εκατ. λίτρα (4,9 εκατ. βαρέλια) αργού πετρελαίου, εκ των οποίων μόλις 127 εκατ. λίτρα έχουν συλλεχθεί προτού τοποθετηθεί, στα μέσα Ιουλίου, το κάλυμμα στη γεώτρηση. Από το ναυάγιο του δεξαμενόπλοιου Exxon Valdez στην Αλάσκα, το 1989, η ποσότητα που είχε μολύνει τότε την ακτογραμμή της περιοχής ανερχόταν σε 41 εκατ. λίτρα αργού πετρελαίου.
     Από χθές η πίεση της πετρελαιοπηγής συγκρατείται πλέον από την υδροστατική πίεση των διοχετευθέντων υλικών, αυτό που ήταν δηλαδή και «ο επιθυμητός στόχος της επιχείρησης», σύμφωνα με ανακοίνωση του πετρελαϊκού ομίλου. Η διαδικασία «στατικής παύσης» συνίσταται στην έγχυση υγρών και στερεών υλικών στην πετρελαιοπηγή πριν από το οριστικό της σφράγισμα με σκυρόδεμα.
     «Η οπή της ΒΡ έκλεισε, αλλά η κηλίδα παραμένει» είναι ο τίτλος του Βήματος σήμερα. Η άνω εκτίμηση έχει και σαφείς οικονομικές επιπτώσεις. Με βάση τα νέα δεδομένα, η ΒΡ αντιμετωπίζει πλέον ένα ομοσπονδιακό πρόστιμο που ανέρχεται σε 1.100 δολάρια το βαρέλι, αν αποδειχθεί πως επρόκειτο για καθαρά «τεχνικό» ατύχημα, ή σε 4.300 δολάρια το βαρέλι, αν διαπιστωθεί ότι η διαρροή ήταν αποτέλεσμα ανθρώπινου λάθους. Η ΒΡ θα υποχρεωθεί δηλαδή να πληρώσει στο αμερικανικό κράτος είτε 4,5 δισ. δολάρια, είτε 17,6 δισ. δολάρια. Και αυτό, ξεχωριστά από τη βροχή αγωγών που έχει ήδη ξεκινήσει, με ενάγοντες συγγενείς θυμάτων και επιχειρηματίες της περιοχής που υπέστησαν τεράστιες ζημιές (βλέπε διάγραμμα).

     Το ερώτημα που τίθεται είναι, άν τα χρηματικά ποσά αποζημίωσης, τόσο απέναντι στο κράτος, όσο και στους ιδιώτες, μπορούν να αντισταθμήσουν το ατίμητο της καταστροφής στο οικοσύστημα των πληγέντων περιοχών του κόλπου. Υπάρχουν πολλά αγαθά, μεταξύ αυτών το φυσικό περιβάλλον και η βιοποικιλότητα, που έστω κι αν μπορούν να αξιολογηθούν οικονομετρικά, δεν μπορούν να επανορθωθούν ούτε να επαναστραφούν με όποιου είδους οικονομικές χορηγήσεις ...

     Σημαντικό δε είναι που ο άνθρωπος, στην μανία του να μετατρέψει όλους τους αποδοτικούς πόρους που παρέχει η φύση για υπεύθυνη εκμετάλλευση και χρήση, κάνει όλο και πιό ριψοκίνδυνες προσπάθειες να εμποροποιήσει π.χ. τα πετρέλαια που βρίσκονται στα βάθη των ωκεανών, χωρίς να έχει λάβει τα ανάλογα μέτρα αντιμετώπισης ατυχημάτων ή μείωσης του ρίσκου επικείμενων καταστροφών, όπως οδυνηρά έδειξε το ατύχημα στον Κόλπο του Μεξικού.
     Τέτοιου είδους κατακυρίευση της φύσης από τον άνθρωπο δεν ήταν στο σχέδιο του Θεού: «Και ο Κύριος ο Θεός πήρε τον άνθρωπο, και τον έβαλε στον παράδεισο της Εδέμ για να τον εργάζεται, και να τον φυλάττει.» (Γεν. 2,15). Ο Θεός έθεσε δηλαδή φύλακα τον άνθρωπο στον κήπο της Εδέμ και όχι καταστροφέα [1]. 
     Ενδιαφέροντα στοιχεία για μια υπέθυνη αντιμετώπιση της οικολογικής καταστροφής στον Κόλπο του Μεξικού μπορεί κανείς να αποκομίσει από την ιστοσελίδα του Ευαγγελικού Περιβαλλοντικού Δικτύου. Μερικές από τις προτάσεις του [2] σχετικά με το τι μπορούμε να κάνουμε ως πολίτες είναι οι εξής:

• Να χρησιμοποιούμε τις δημόσιες συγκοινωνίες 
• Η χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους για κάποιον που θέλει να μειώσει την εθνική μας εξάρτηση από το πετρέλαιο. Αυτό επίσης βοηθάει στο να μειωθεί η συμφόρηση στους δρόμους (που είναι τόσο ενοχλητική όσο και αναποτελεσματική). Μ΄αυτό τον τρόπο μια οικογένεια που χρησιμοποιεί δύο αυτοκίνητα και τα μειώνει σε ένα μπορεί να γλιτώσει έξοδα πάνω από € 6.000 το χρόνο.
• Να αγοράζουμε όχημα που έχει καλύτερη εξοικονόμιση σε καύσιμα. Όταν αγοράσουμε το επόμενο όχημά μας, επιλέγουμε το πιό αποδοτικό σε κατανάλωση που να ταιριάζει στις ανάγκες μας.
• Να οδηγούμε οικονομικά 
• Ακόμη και αν τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν είναι διαθέσιμα προς το παρόν, ή εάν σήμερα δεν είμαστε σε θέση να αγοράσουμε ένα πιο οικονομικό σε κάυσιμα όχημα, υπάρχουν τουλάχιστον άλλες 9 επιλογές που μπορούμε να κάνουμε. 
• Μπορούμε να συμβάλουμε στη μεγιστοποίηση της ενεργειακής απόδοσης των οχημάτων μας: (1) Να διατηρούμε τα λάστιχα φουσκωμένα (βελτιώνει την κατανάλωση κατα περίπου 3%). (2) Να αντικαταστούμε τακτικά το φίλτρο αέρα (μέχρι και 10% βελτίωση. (3) Να διατηρούμε το όχημά μας σε καλή τεχνική κατάσταση (βελτίωση από 4 έως 40%). Η προσπάθεια συντήρησης του οχήματός μας μπορεί να μειώσει τα καύσιμα μας έως και ένα τόνο CO2 (πάνω από € 250) ετησίως. (4) Πάμε στη δουλειά συντονίζοντας με συναδέλφους τη χρήση ενός αυτοκινήτου αντί για 2-4 (το ονομαζόμενο «carpooling»). (5) Συντονίζουμε τις διαδρομές μας κάνοντας λιγότερα ταξίδια. (6) Περπατάμε ή χρησιμοποιούμε το ποδήλατο αφήνοντας το αυτοκίνητο στο σπίτι. (7) Χρησιμοποιούμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς όσο το δυνατόν.
• Επίσης, βελτιώνοντας τον τρόπο οδήγησής μας μπορούμε να αυξήσουμε την οικονομία καυσίμων: (8) Αφαιρούμε κάθε επιπλέον βάρος από το όχημά μας. (9) Οδηγούμε ομαλά, δηλαδή αποφεύγοντας επιθετικές επιταχύνσεις και φρεναρίσματα, διατηρώντας μια σταθερή ταχύτητα (εξοικονόμηση 5% στην πόλη και 33% στην εθνική οδό).

Πηγές:

[1] Κωνσταντίνος Αποστόλου, «Οικολογία και Χριστιανισμός»,  http://www.cbc.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=158&Itemid=31

[2] Responding to the Gulf Spill, http://www.creationcare.org/blank.php?id=53

Η αυταπάτη του Dawkins - τώρα στα ελληνικά

Μεταφέρω λίγα αποσπάσματα από την βιβλιοκριτική του Γιώργου Κανταρτζή στους ΝΙΚΗΤΕΣ όπου γράφει για το αξιοδιάβαστο βιβλίο του Άλιστερ ΜακΓκράθ με τίτλο "Η αυταπάτη του Dawkins" που εκδόθηκε και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Ο ΜακΓκράθ γράφει στον πρόλογο: "… Δεν μπορώ να καταλάβω τη φοβερή επιθετικότητα που δείχνει ο Dawkins προς τη θρησκεία. Για τον Dawkins η θρησκεία είναι ό,τι το κόκκινο πανί για τον ταύρο" και ότι "αυτό το πικρόχολο βιβλίο … αποκρύπτει τα τετριμμένα, αδύναμα και επαναλαμβανόμενα επιχειρήματα …".

Οι εκδόσεις Ψυχογιός έχουν εκδόσει και άλλο βιβλίο του ΜακΓκράθ "Το λυκόφως του αθεϊσμού". Το βιβλίο εξετάζει διεξοδικά την ιστορία του αθεϊσμού από το 18ο αιώνα ως σήμερα.

Είναι αξιόλογη η προσπάθεια του εκδοτικού αυτού οίκου με σύγχρονες εκδόσεις στον τομέα της Επιστήμης και της Πίστης.

Συνθετική ζωή με γονέα έναν υπολογιστή;

Την Παρασκευή η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» ανέφερε ότι «επιστήμονες στις ΗΠΑ κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα ζωντανό βακτηριδιακό κύτταρο με συνθετικό γονιδίωμα» και χθές η «Καθημερινή» σε σχετικό άρθρο της έγραφε: «Η δημιουργία συνθετικής ζωής αποτελούσε όραμα του Κρεγκ Βέντερ εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Ηταν ένα όνειρο που κατάφερε να υλοποιήσει. Το βράδυ της περασμένης Πέμπτης ο διαπρεπής επιστήμονας ανακοίνωσε ότι κατάφερε να δημιουργήσει έναν μικροοργανισμό με γενετικό υλικό αποκλειστικά κατασκευασμένο από ανθρώπινο χέρι. Η εργαστηριακή δημιουργία ζωής είναι αδιαμφισβήτητα ένα εξαιρετικά σημαντικό επίτευγμα και σηματοδοτεί την απαρχή μίας νέας επιστημονικής εποχής. Ο δρ Βέντερ και η ομάδα ερευνητών του J Craig Venter Institute στο Μέριλαντ χρειάστηκαν για να κατασκευάσουν τη συνθετική ζωή έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή, μερικά συνηθισμένα μικρόβια, μία συσκευή σύνθεσης DNA και τέσσερις φιάλες χημικά».

Ο Δρ Βέντερ παρουσιάζει την έρευνά του ως ένα επίτευγμα-ορόσημο που θα ανοίξει τον δρόμο για τη δημιουργία χρήσιμων μικροβίων από το μηδέν για προϊόντα, όπως τα εμβόλια και τα βιοκαύσιμα. Σε μια συνέντευξη τύπου την Πέμπτη, 20 Μαΐου, ο Κρεγκ Βέντερ χαρακτήρισε τη μετατροπή των κυττάρων ως «το πρώτο αυτοαναπαραγόμενο είδος στον πλανήτη του οποίου ο γονέας είναι ένας υπολογιστής». «Αυτή είναι φιλοσοφική όσο και τεχνική πρόοδος», είπε, υπονοώντας ότι το «συνθετικό κύτταρο» εγείρει νέα ερωτήματα για τη φύση της ζωής.

Ο Δρ Βέντερ είχε κάνει ένα πρώτο βήμα προς τον στόχο αυτό πριν από τρία χρόνια, αποδεικνύοντας ότι το φυσικό DNA ενός βακτηρίου μπορεί να προστεθεί σε άλλο το οποίο αναλαμβάνει τη λειτουργία του πρώτου. Το περασμένο έτος, η ομάδα του συνέθεσε ένα κομμάτι DNA με 1.080.000 βάσεις, τις χημικές μονάδες από τις οποίες αυτό αποτελείται. Στο τελικό στάδιο της προσπάθειας, μια ομάδα με επικεφαλής τους Daniel G. Gibson, Hamilton O. Smith και Δρ Βέντερ σε έκθεσή της στην έκδοση του περιοδικού Science της Πέμπτης ανακοίνωσε ότι το συνθετικό DNA αναλαμβάνει τον έλεγχο του βακτηριακού κυττάρου ακριβώς όπως το φυσικό DNA θα έκανε, με αποτέλεσμα το κύτταρο αυτό κατόπιν να παράγει κατά προτίμηση πρωτεΐνες που καθορίζονται από τις γενετικές πληροφορίες του νέου DNA.

Κάποιοι επιστήμονες συμφωνούν ότι πρόκειται για τεχνικό επίτευγμα συνθέτοντας το μέχρι σήμερα μεγαλύτερο κομμάτι DNA - ένα εκατομμύριο μονάδες σε μήκος – καθιστώντας το αρκετά σημαντικό για να υποκαταστήσει το DNA ενός κυττάρου. Στόχος του Δρ Βέντερ ήταν να επιτευχθεί πλήρης έλεγχος στο γονιδίωμα ενός βακτηρίου, πρώτα με την σύνθεση του DNA του σε ένα εργαστήριο και στη συνέχεια με τη δημιουργία ενός νέου γονιδιώματος του οποίου έχουν αφαιρεθεί πολλές φυσικές λειτουργίες και το οποίο είναι εξοπλισμένο με νέα γονίδια που το ωθούν στην παραγωγή χρήσιμων χημικών προϊόντων.

Άλλοι επιστήμονες δήλωσαν ότι εκτός από τη συναρμολόγηση ενός μεγάλου μέρους του DNA, ο Δρ Βέντερ δεν άνοιξε ουσιαστικά νέους δρόμους. «Κατά τη γνώμη μου, ο Craig έχει κάπως υπερτονίσει τη σημασία αυτού του επιτεύγματος», δήλωσε ο David Baltimore, ένας γενετιστής στο Caltech της Καλιφόρνιας. Περιγράφει το αποτέλεσμα ως «τεχνικό άθλο», θέμα κλίμακας δηλαδή, αλλά όχι ως επιστημονικό επίτευγμα: «Δεν έχει δημιουργήσει ζωή, απλώς την μιμήθηκε», δήλωσε ο Baltimore. Η προσέγγιση του Δρ Βέντερ «δεν βρίσκεται απαραίτητα στην πορεία» για την παραγωγή χρήσιμων μικροοργανισμών, είπε και ο George Church, ερευνητής γονιδιωμάτων στο Harvard Medical School. «Mε ανησυχεί το γεγονός ότι ορισμένοι βγάζουν το συμπέρασμα ότι έχουν δημιουργήσει μια νέα μορφή ζωής», δήλωσε και ο Jim Collins, ένας βιολόγος-μηχανολόγος από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. «Αυτό που έχουν δημιουργήσει είναι ένας οργανισμός με τεχνητό γονιδίωμα. Αλλά αυτό δεν αποτελεί δημιουργία ζωής από το μηδέν ούτε κάν δημιουργία νέας μορφής ζωής».

Οι «Φίλοι της Γης», μια περιβαλλοντική ομάδα, κατήγγειλαν το συνθετικό γονιδίωμα ως «κίνδυνο νέας τεχνολογίας», ζητώντας από τον «κ. Βέντερ να σταματήσει κάθε περαιτέρω έρευνα έως ότου εφαρμοστούν επαρκείς ρυθμίσεις». Ωστόσο, ο αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ζήτησε από την Επιτροπή Βιοηθικής του Λευκού Οίκου να ολοκληρώσει εντός έξι μηνών μια μελέτη των ζητημάτων που προκύπτουν από την συνθετική βιολογία, και να του υποβάλει έκθεση με τα πορίσματά της. Είπε ότι η νέα εξέλιξη εγείρει «σοβαρές ανησυχίες», αν και δεν τις καθόρισε περαιτέρω.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο άνθρωπος επιχειρεί να μιμηθεί τον Δημιουργό. Κάθε φορά που το επιχείρησε ... είτε με την ανταρσία του στον κήπο της Εδέμ, είτε με την επιχείρηση «πύργος της Βαβέλ», είτε με την απειλή έκλυσης πυρηνικής ενέργειας, είτε με την ανεύθυνη χρήση πετρελαίου, ... τα αποτελέσματα ήταν οδυνηρά.

Τα νεώτερα πειράματα στο CERN στα ίχνη του Δημιουργού;

H αρχαία ιδέα περί ατομικότητας της ύλης, μολονότι ξεχασμένη από την κλασσική περίοδο και μετά, άρχισε μόλις πριν λίγους αιώνες να απασχολεί σοβαρά την επιστήμη. Το αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας της ιδέας αυτής είναι τα νέα πειράματα στο Ευρωπαϊκό Ερευνητικό Κέντρο CERN που ξεκίνησαν με επιτυχία στις αρχές Απριλίου. Καθώς η επιστήμη εισχωρεί με δριμύτητα σε νέες δομές, φαίνεται ότι «ανακαλύπτει» αργά αλλά σταθερά τα ίχνη του Δημιουργού.

Το 1911, ο βρετανός φυσικός Έρνεστ Ράδερφορντ, πρότεινε ένα ατομικό μοντέλο το οποίο θεωρούσε το άτομο ως μινιατούρα του ηλιακού συστήματος. Η θετική μάζα του ατόμου βρισκόταν συγκεντρωμένη στον πυρήνα του και γύρω απ’ αυτόν περιστρέφονταν αρνητικά φορτισμένα ηλεκτρόνια. Αν και το μοντέλο που πρότεινε ο Ράδερφορντ δεν απέδιδε σωστά την πραγματική φύση των ατόμων και τροποποιήθηκε στο εξής από την κβαντομηχανική, αποτέλεσε όμως μια είσοδο για την επιστημονική αναζήτηση του υποατομικού κόσμου. Το άτομο δεν ήταν πλέον άτμητο, αποτελείτο από πυρήνα και ηλεκτρόνια. Το ερώτημα, από τι άραγε αποτελείται ο πυρήνας, γρήγορα βρήκε την απάντησή του με την ανακάλυψη του πρωτονίου το 1914 από τον Ράδερφορντ και του νετρονίου το 1932 από τον Τζέημς Τσάντουϊκ. Λίγα χρόνια αργότερα ο γερμανός χημικός Όττο Χαν και ο συνεργάτης του Φρίτς Στράσσμαν έκαναν μια σημαντική ανακάλυψη: ο πυρήνας του ουρανίου-235 είχε την ικανότητα να διασπάται, δηλαδή να υφίσταται «σχάση», με την βοήθεια ενός νετρονίου χαμηλής ταχύτητας, εκλύοντας μαζί με τα δύο τεμάχια σχάσης του πυρήνα του ουρανίου και μερικά νετρόνια μαζί με σημαντικό ποσοστό ενέργειας.

Ο πυρήνας αποτελείται από πρωτόνια και νετρόνια. Από τους νόμους του ηλεκτρισμού γνωρίζουμε, πως όμοια φορτία αποστρέφονται. Συνεπώς, το ερώτημα που τίθεται είναι, ποιά είναι η δύναμη που συγκρατεί τον πυρήνα και δεν εκρήγνυται. Πριν από το 1935 μόνο δύο δυνάμεις της Φύσης ήταν γνωστές: η ηλεκτρομαγνητική δύναμη και η δύναμη της βαρύτητας. Το 1935 ο ιάπωνας φυσικός Χιντέκι Γιουκάβα παρουσίασε την θεωρία της πυρηνικής δύναμης. Έδειξε, πως είναι δυνατόν, όταν πρωτόνια και νετρόνια βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους, να παράγουν μια δύναμη έλξης χίλιες φορές μεγαλύτερη από την ηλεκτρομαγνητική,απωθητική δύναμη. Ότι συγκρατείται από την πυρηνική αυτή δύναμη δεν μπορεί να διαχωριστεί από την ηλεκτρομαγνητική δύναμη. Η ισχυρή πυρηνική δύναμη κρατάει σταθερό έναν ατομικό πυρήνα όπου θετικά πρωτόνια και ουδέτερα νετρόνια συνυπάρχουν σε συγκεκριμένη αναλογία. Όταν ένας πυρήνας ανακτά αναλογίες έξω από την περιοχή σταθερότητας δεν παραμένει σταθερός. Μικρά σωματίδια «βήτα» (που αποτελούνται από ηλεκτρόνια και αντινετρίνα ή από ποζιτρόνια και νετρίνα) εκπέμπονται υπό την επίδραση της ονομαζόμενης «ασθενoύς» (πυρηνικής) δύναμης ώσπου η αναλογία του πυρήνα προσαρμοσθεί στη σταθερότητα. Η ασθενής δύναμη είναι ξεχωριστή από την πυρηνική δύναμη που σχολιάσαμε προηγουμένως.

Υπάρχουν επομένως, τέσσερις διαφορετικοί και ανεξάρτητοι τρόποι με τους οποίους τα σωματίδια, που συγκροτούν το σύμπαν αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Ο καθένας απ' αυτούς αποτελεί μια ιδιαίτερη παραλλαγή αλληλεπίδρασης, στην Φυσική κοινώς γνωστή ως «θεμελιώδης δύναμη». Μπορούν να ταξινομηθούν, ανάλογα με το μέγεθος ισxύς τους, ως εξής (βλ. πίνακα 1):

Θεμελιώδης δύναμη	Σχετική ισχύς
Πυρηνική	103 = 1000
Ηλεκτρομαγνητική	100 = 1
Ασθενής	10-11 = 0,00000000001
Βαρύτητα	10-39 = 0,000000000000000000000000000000000000001

Πίνακας 1: Θεμελιώδεις δυνάμεις σε σχέση με το μέγεθος ισχύος τους

Η Φυσική όμως δεν παρέμεινε στον πυρήνα. Πίσω από το ερώτημα, τι συγκροτεί την πυρηνική δύναμη ανακάλυψε πως τόσο το πρωτόνιο όσο και το νετρόνιο δεν είναι στοιχειώδη. Στις δεκαετίες του '50 και '60, ανακαλύφθηκε ένας πολύ μεγάλος αριθμός σωματιδίων, μέσω πειραμάτων σκέδασης, που οδήγησε τους επιστήμονες σε μεγάλη σύγχυση. Η τάξη αποκαταστάθηκε όμως και πάλι, όταν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70 διατυπώθηκε το Καθιερωμένο Μοντέλο (Standard Model), στο οποίο ο μεγάλος αριθμός των σωματιδίων εξηγήθηκε ως ο συνδυασμός άλλων, πιο θεμελιωδών σωματιδίων, των κουάρκ (quarks).

Για να μπορέσουν οι επιστήμονες να εισχωρήσουν βαθύτερα στην πυρηνική δομή πρέπει να εφευρίσκουν όλο και πιο ικανά μέσα παρατήρησης («μικροσκόπια»). Όσο πιο μικροσκοπικά τα αντικείμενα έρευνας, τόσο μεγαλύτερα και ακριβότερα τα μηχανήματα για την ανίχνευσή τους, τόσο και ψηλότερη η απαιτούμενη ενέργεια για την εισχώρηση στον υποατομικό κόσμο (βλέπε πίνακα 2).

Πίνακας 2: Η δομή της ύλης

Από το 1979 έως το 1981 εργάστηκα ως ερευνητής στον επιταχυντή και συσσωρευτικό δακτύλιο DESY του Αμβούργου στη Γερμανία. Την εποχή εκείνη λεπτόνια (ηλεκτρόνια και ποζιτρόνια) επιταχύνονταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα για να σκεδάσουν σε συγκεκριμένα σημεία εξαϋλώνοντας, μετατρέποντας την μάζα τους δηλαδή σε ενέργεια, δίνοντας έτσι αφορμή για την «δημιουργία» νέων σωματιδίων. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Πυρηνικών Ερευνών CERN είναι σήμερα το μεγαλύτερο σε έκταση κέντρο πυρηνικών ερευνών και ειδικότερα της Φυσικής Υψηλών Ενεργειών στον κόσμο. Βρίσκεται δυτικά της Γενεύης, στα σύνορα Ελβετίας και Γαλλίας. Ιδρύθηκε το 1954 από δώδεκα ευρωπαϊκές χώρες και σήμερα αριθμεί 20 κράτη-μέλη, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, η οποία είναι και ιδρυτικό μέλος. Η κύρια λειτουργία του CERN αφορά την παροχή επιταχυντών σωματιδίων για την πειραματική έρευνα στο πεδίο της Φυσικής Υψηλών Ενεργειών. Λειτουργούν πολλοί επιταχυντές, ένας εκ των οποίων είναι και ο LHC (Μέγας Επιταχυντής Σύγκρουσης Ανδρονίων), ο οποίος αναπτύσσεται σε υπόγεια κυκλική σήραγγα 27 χιλιομέτρων και επιτρέπει δέσμες πρωτονίων (και αντιπρωτονίων) να επιταχύνονται σε πολύ υψηλές ενέργειες.

Από τις αναμενόμενες συγκρούσεις των πρωτονίων στον CERN, στη δεδομένη ενέργεια, ελπίζουν οι επιστήμονες ότι θα σχηματισθεί προς το παρόν ένα μη παρατηρήσιμο πλην όμως αναζητούμενο, σωματίδιο Χιγκς (Higgs boson), του οποίου η μη παρατήρηση έως τώρα είναι ένας από τους «χαμένους κρίκους» του Καθιερωμένου Μοντέλου της Φυσικής Υψηλών Ενεργειών. Η πειραματική παρατήρηση του σωματιδίου Χιγκς θα οδηγήσει στην ερμηνεία πώς τα υπόλοιπα στοιχειώδη σωματίδια αποκτούν μάζα κατά το μοντέλο Χιγκς. Η τυχόν επαλήθευση της ύπαρξής του θα αποτελέσει και ένα πολύ σημαντικό βήμα στην αναζήτηση μίας Μεγάλης Ενοποιημένης Θεωρίας που προσπαθεί να ενωποιήσει τρεις από τις τέσσερις θεμελιώδεις δυνάμεις: τον ηλεκτρομαγνητισμό, την ισχυρή αλληλεπίδραση, και την ασθενή αλληλεπίδραση. Το μποζόνιο Χιγκς μπορεί επίσης να βοηθήσει να εξηγηθεί γιατί η απομένουσα αλληλεπίδραση, η βαρύτητα, είναι τόσο ασθενής σε σύγκριση με τις άλλες τρείς θεμελιώδεις δυνάμεις.

Οι πρώτες δέσμες πρωτονίων άρχισαν να κυκλοφορούν στον επιταχυντή τον Σεπτέμβρη του 2008, σύντομα όμως παρουσιάστηκε πρόβλημα στους μαγνήτες του. Τελικά, μόλις πριν από λίγες μέρες, στις 30 Μαρτίου του 2010, σημειώθηκε το ιστορικό ρεκόρ της σύγκρουσης δεσμών με συνδυασμένη ισχύ 7 TeV (τέρα-ηλεκτροβόλτ). Η ενέργεια που δημιουργήθηκε κατά τη σύγκρουση αυτή είναι ίση μ' εκείνη που θα απελευθέρωνε ένα όχημα αν προσέκρουε σε τοίχο με την ταχύτητα του ήχου!

Σ' ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στην βρετανική εφημερίδα "Γκάρντιαν" στις 30 Ιουνίου 2008, την εποχή όπου δημιουργήθηκαν φήμες πως τα πειράματα στο CERN πιθανώς να οδηγούσαν σε «μαύρη τρύπα» στην οποία ίσως και να εξαφανιζόταν ολόκληρος ο πλανήτης μας, ο Μίτσιο Κάκου [1], καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Σίτι της Νέας Υόρκης, υποστήριξε τον επιταχυντή του CERN ως μια κρίσιμη επένδυση. «Ευρωπαίοι και Αμερικανοί δεν θα επένδυαν δέκα δισεκατομμύρια δολάρια σε ένα κύλινδρο για τίποτα», δήλωσε. «Εξερευνούμε τις απαρχές της φυσικής και της κοσμολογίας με τον επιταχυντή γιατί θέλουμε να έχουμε ένα παράθυρο στη δημιουργία, να αναπαράγουμε ένα μικρό κομμάτι της Γένεσης για να ξεκλειδώσουμε μερικά από τα μεγαλύτερα μυστικά του σύμπαντος».

Όχι μόνο βοηθάει η έρευνα αυτή στο να ανιχνεύσουμε τις πρώτες στιγμές της Δημιουργίας, αλλά μας δίνει την δυνατότητα να εισχωρήσουμε και στα ίδια τα μυστήρια της ύλης για να επαληθευτούν αυτά που η προς Εβραίους Επιστολή περιγράφει για τον Χριστό: «… φέρων τε τα πάντα τω ρήματι της δυνάμεως αυτού (1/3)».

Ο καθηγητής Χανς Ρόρμπαχ [2] δίνει μια κατανοητή εξήγηση: «… Σήµερα έχουµε µια τελείως διαφορετική αντίληψη περί ύλης, σε σχέση με την παλιά αντίληψη της μηχανιστικής-αιτιοκρατικής εποχής. Η ύλη, όπως η επιστήμη τώρα δέχεται, ισοδυναμεί µε ενέργεια. Όμως ξέρουμε τί είναι αυτό που ονομάζουμε ενέργεια; Ξέρουµε απλώς πώς «ενεργεί» και τί μπορούµε να κάνουµε µ' αυτήν, χωρίς να μπορούµε να περι­γράψουµε τη φύση της. Ένα τεμάχιο ύλης - και το σώµα µας είναι ένα µέρος ύλης - πρέπει να το θεωρήσουµε ως µεγάλη συρροή πολλών στοιχειωδών σωματιδίων. Μόνο µέσω της πολύ γρήγορης αλλά τακτικής κίνησης αυτών των σωματιδίων προέρχεται η οπτική αίσθηση της ύλης. Τώρα, µπορεί να αντιτάξει κανείς, ότι τουλάχιστον αυτά τα μικρά τεµάχια, τα στοιχειώδη σωματίδια, από τα οποία αποτελούνται τα άτοµα, τα µόρια, η ύλη στο σύνολό της, είναι κάτι το υλικό. Αλλά δεν είναι έτσι αυτό. Ακόµη και τα σωματίδια που ισοδυναμούν µε ενέργεια, µπορεί να παροµοιαστούν µε τα­λαντώσεις. Όµως, πρέπει να έχει κανείς υπ' όψη, ότι τέτοια παροµοίωση µόνο κατά µέρος αντιστοιχεί στην πραγµατικότητα. Αν θεω­ρήσουµε την ενέργεια ως µορφή ταλαντώσεων, τότε πρέπει να κατανοήσουμε πως δεν υπάρχει µέσο το οποίο ταλαντεύεται, όπως λ.χ. ο αέ­ρας στα ηχητικά κύµατα ή το νερό στα υδάτινα κύματα. Πρόκειται για κύµατα χωρίς µέσο. Η ύλη συνίσταται λοιπόν από ταλαντώσεις χωρίς να υπάρχει φορέας. Ομολογώ πως δεν είναι εύκολο να µπεί κανείς σ' αυτόν τον τρόπο σκέψης. ...

«Αν κανείς ρωτήσει τί βρίσκεται πέρα από το όριο αυτό, δηλαδή, τί παράγει αυτές τις ταλαντώσεις, τις οποίες θεωρούμε χωρίς να μπορούμε να εξη­γήσουµε, τότε υπάρχουν δυο δυνατές απαντή­σεις. Η µια είναι: «Από το τίποτα». Κάθε άθεος ή µηδενιστής µπορεί να υποθέσει, µε βάση την επιστηµονική γνώση, πως ο κόσµος έγινε από το τίποτα. Η άλλη είναι: «Από την αόρατη πραγµατι­κότητα του Θεού». Όποιος πιστεύει, πως υπάρ­χει Δηµιουργός και πως αυ­τός ο Δηµιουργός όχι µόνο έπλασε τον κόσµο, αλλά και τον διατηρεί, µπορεί να ολοκληρώσει την επι­στηµονική γνώση ως εξής: Αυτές οι ταλαντώ­σεις είναι το αποτύπωµα του Θεού, προέρχονται από Εκείνον και αποτελούν στον χώρο και τον χρόνο, την Δηµιουργία του.

«Και οι δυό εξηγήσεις, τόσο αυτή του πιστού όσο και αυτή του άπιστου, ούτε δι­καιολογούνται αλλά ούτε και αµφισβητούνται επιστηµονικά. Στηρίζονται και οι δυό σε µια επιλογή πέρα από το την επι­στηµονική γνώση. Ολοκληρώνεται η σηµερινή αντίληψη για τη Φύση τόσο µε την θεµελίωσή της στην ανυπαρξία όσο στην αόρατη πραγµατικότητα του Θεού; Προσωπικά πιστεύω στην δεύτερη δυνατό­τητα, της ύπαρξης του Δημιουργού, και καταλείγω στο τελικό μου επιχείρημα, την απόδειξη ότι η πραγματικότητα των θαυµάτων δεν αντιφάσκει στην επιστηµονική γνώση.» Και συνεχίζει: «Η σύγχρονη γνώση µας περί ύλης συνοψίζεται ως εξής: Η ύλη ισοδυναµεί µε ενέργεια, δεν είναι στατική, «γίνεται». Εκεί που η επιστηµονική γνώση φτάνει σε όριο, ο πιστός διαθέτει μια επιπλέον πηγή γνώ­σης, πέρα από την επιστήμη. Διαθέτει το «όργανο» της πίστης, το οποίο, µε την σιγου­ριά του επιστηµονικού πειράµατος, τον βοηθά να γνωρίζει τον Θεό. Πολλοί δυστυχώς δεν το καλ­λιεργούν όπως την διάνοιά τους, αλλά το αφή­νουν να µαραθεί. Το όργανο αυτό της πίστης καλιεργείται με το να εκθέτουμε τον εαυτό μας στον Λόγο του Θεού …».

Μήπως, καθώς η επιστήμη εισχωρεί με δριμύτητα σε νέες δομές, «ανακαλύπτει» αργά και σταθερά τα ίχνη του Δημιουργού;

Σημειώσεις

[1] Βλέπε http://www.guardian.co.uk/science/2008/jun/30/cern.particlephysics1

[2] Hans Rohrbach, Η επιστήμη και τα θαύματα της Βίβλου, Aθήνα, 2η ανανεωμένη και διορθωμένη έκδοση, 2010 (σε pdf).

Ο άνθρωπος - ένας μεταλλαγμένος πίθηκος;

Ο Στ. Κατσάρκας, πολιτικός μηχανικός από τη Θεσσαλονίκη, γράφει στις επιστολές του "Βήματος" στις 24 Απριλίου 2009:

Ωστε επιτέλους μάθαμε λεπτομέρειες για την καταγωγή μας! Αμερικανοί επιστήμονες «ανακάλυψαν» ότι πριν από «περίπου» δέκα εκατομμύρια χρόνια ζούσε ο τελευταίος κοινός πρόγονος ανθρώπου και πιθήκου. Και τότε έγινε το θαύμα! Ξαφνικά, «για άγνωστους λόγους», μια «ταχεία γενετική αλλαγή» οδήγησε στον διαχωρισμό μας από τους «κοντινότερους πρωτεύοντες συγγενείς μας, τους πιθήκους!..» (εφημερίδες 14.2.09).

Ιδού λοιπόν ο πρόγονος που σας αξίζει, κύριοι μεταλλαγμένοι πίθηκοι! Θαυμάστε τον, λατρέψτε τον, στήστε το «Μνημείο του Αγνωστου Πιθήκου» και ανάβετέ του πότε πότε και κανένα κερί... Και αφήστε τις σάπιες δηλώσεις για τον θαυμασμό και τον σεβασμό σας «προς τον άνθρωπο» και για την αξία του. Ενας πρώην πίθηκος και τίποτε παραπάνω... Οσο για τα «ανθρώπινα δικαιώματα», ποιος ο λόγος να μιλάμε γι΄ αυτά; Αυτά είναι για εκείνους που ισχυρίζονται ότι ο άνθρωπος είναι κάτι σπουδαίο, πλασμένος «κατ΄ εικόνα και ομοίωσιν Θεού». Το είχε δηλώσει και ο Μάο, ο «Μεγάλος Τιμονιέρης»: «Τι κι αν ο αγώνας μας για τον σοσιαλισμό στοιχίσει μερικές δεκάδες εκατομμύρια ζωές; Με τα υπόλοιπα εκατομμύρια θα οικοδομήσουμε ένα καλύτερο σοσιαλιστικό μέλλον»... Πολύ σωστά! Τόση πια ανησυχία για μερικά εκατομμύρια πιθήκους, έστω και εξελιγμένους;

Βλέπε http://www.tovima.gr/default.asp?pid=44&la=1&ct=6#myEpistoles